Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 września 2025 roku

Sąd Rejonowy Katowice – Zachód w Katowicach VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: sędzia Magdalena Niemiec

Ławnicy: Jarosław Łysio

Katarzyna Sołtysiak

Protokolant: sekretarz sądowy Monika Marchewka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2025 roku w K.

sprawy z powództwa: A. Z. (Z.)

przeciwko: Zarządcy masy sanacyjnej (...) spółki akcyjnej w restrukturyzacji w W.

o odszkodowanie

1.  zasądza od pozwanego Zarządcy masy sanacyjnej (...) spółki akcyjnej
w restrukturyzacji w W. na rzecz powódki A. Z. kwotę 48025,98 złotych (czterdzieści osiem tysięcy dwadzieścia pięć złotych i dziewięćdziesiąt osiem groszy)
z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15 sierpnia 2025 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania;

2.  w pozostałym zakresie co do odsetek powództwo oddala,

3.  wyrokowi w punkcie 1 (pierwszym) nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 16008,66 złotych (szesnaście tysięcy osiem złotych i sześćdziesiąt sześć groszy);

4.  zasądza od pozwanego Zarządcy masy sanacyjnej (...) spółki akcyjnej
w restrukturyzacji w W. na rzecz powódki A. Z. kwotę 360,00 złotych (trzysta sześćdziesiąt złotych i zero groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

5.  odstępuje od obciążania pozwanego kosztami postępowania związanego z wnioskiem o zabezpieczenie powództwa,

6.  nakazuje pobrać od pozwanego Zarządcy masy sanacyjnej (...) spółki akcyjnej
w restrukturyzacji w W. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach kwotę 2402,00 złotych (dwa tysiące czterysta dwa złote i zero groszy) tytułem opłaty od pozwu, od której uiszczenia powódka była zwolniona z mocy ustawy.

Ławnik Sędzia Ławnik

Katarzyna Sołtysiak Magdalena Niemiec Jarosław Łysio

Sygn. akt VII P 1640/24

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach z dnia 29 września 2025 roku

Powódka A. Z. pozwem z dnia 30 września 2024 roku domagała się przywrócenie jej do pracy z uwagi na niezgodne z prawem rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę za wypowiedzeniem. Ponadto wniosła o udzielenie zabezpieczenia powództwa poprzez nakazanie pozwanemu dalszego jej zatrudniania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Powódka domagała się także zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka podała, że była zatrudniona przez pozwanego na różnych stanowiskach, ostatnio na stanowisku zastępcy głównego dyspozytora za wynagrodzeniem w kwocie 16000,00 zł brutto. Powódka wskazała, że jest działaczem związkowym podlegającym ochronie trwałości stosunku pracy.

Oświadczeniem z dnia 3 września 2024 r. pozwany rozwiązał z powódką umowę o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia, wskazując, iż przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę jest znaczny spadek przewozów kolejowych, powodujących obniżenie wpływów i utrzymującą się tendencję dalszego ich obniżenia w stosunku do roku ubiegłego, co ma mieć wpływ na trudności finansowe oraz ograniczenie zadań pozwanego. Nadto jako przyczynę wypowiedzenia wskazano oparcie na kryteriach doboru pracowników do zwolnienia określonych w Regulaminie zwolnień grupowych jako zapotrzebowanie na pracę na danym stanowisku oraz długotrwałe nieświadczenie pracy.

W pierwszej kolejności powódka wskazała, że pracodawca rozwiązał umowę o pracę pomimo braku zgody organizacji związkowej na rozwiązanie z przewodniczącym umowy o pracę. Ponadto powódka podała, że w dacie wręczenia wypowiedzenia umowy o pracę obowiązywało Porozumienie z dnia 14 lutego 2005 roku w sprawie wzajemnych zobowiązań stron Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników zatrudnionych przez Zakłady (...) S.A., które zapewniało dodatkową ochronę prawną pracownikom (...) S.A, pełniącym funkcje w organizacjach związkowych działających u pozwanego. Powódka podniosła również, że wypowiedzenie należy uznać za nieuzasadnione, gdyż pozwany nie udowodnił, że dobierając pracownika do zwolnienia spośród grupy zawodowej kierował się obiektywnymi kryteriami. W ocenie powódki kryterium jakim jest długotrwałe nieświadczenie pracy na zajmowanym stanowisku należy uznać za nieusprawiedliwione. Również wskazane w rozwiązaniu umowy o pracę kryterium jakim jest znaczny spadek przewozów kolejowych należy zdaniem powódki uznać za nieusprawiedliwione. Powódka podniosła, że w ramach zwolnień grupowych już na etapie procedury wszczęcia zwolnienia grupowego, pracodawca naruszył obowiązujące go przepisy dotyczące procedury konsultacyjnej z organizacjami związkowymi działającymi u pracodawcy jak i procedury zawierania porozumienia dotyczącej zwolnień grupowych. Powódka wskazała, że pozwana naruszyła również art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, gdyż nie wskazał z jakiej grupy zawodowej została wytypowana do zwolnienia powódka, jak i nie wskazał czy jest możliwość dalszego zatrudnienia powódki.

W odpowiedzi na pozew pozwany zarządca masy sanacyjnej (...) S.A. w restrukturyzacji wniósł o oddalenie powództwa oraz o oddalenie wniosku o udzielenie zabezpieczenia. Strona pozwana domagała się także zasądzenia od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew strona pozwana podniosła, że wobec treści art. 300 ustawy Prawo restrukturyzacyjne w zakresie uprawnień pracowników, związanych ze zwolnieniami grupowymi w trakcie postępowania sanacyjnego mają zastosowanie przepisy odnoszące się do upadłości i jednocześnie nie znajdują zastosowania przepisy prawa przewidujące szczególną ochronę, niektórych pracowników przed zwolnieniami. W ocenie pozwanego należy uznać, że powódce nie przysługuje w związku z postępowaniem sanacyjnym pozwanego szczególna ochrona stosunku zatrudnienia wynikająca z przepisów m.in. ustawy o związkach zawodowych wraz ze wszystkimi konsekwencjami powyższego. Z tego samego powodu nie znajduje zastosowania Porozumienie z dnia 14 lutego 2005 roku. Ponadto podniesiono, że przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę jest prawdziwa i stanowi faktyczny powód zakończenia stosunku zatrudnienia, a samo wypowiedzenie jest uzasadnione. Strona pozwana zaprzeczyła twierdzeniu powódki, że okoliczność działalności powódki i przynależności do organizacji związkowej miała jakikolwiek związek z dokonanym zwolnieniem. Strona pozwana wskazała, że nie naruszyła przepisów dotyczących zwolnień grupowych. Pracodawca powódki na bieżąco informował związki zawodowe o sytuacji oraz podjął czynności konsultacyjne z działającymi u niego organizacjami związkowymi; przekazał organizacjom związkowym informacje o przyczynie zamierzonego przeprowadzeni zwolnień grupowych, liczbie zatrudnionych pracowników i grupach planowanych do zwolnienia pracowników.

Strona pozwana wskazała, że w związku ze spadkiem ilości realizowanych przewozów kolejowych, stan zatrudnienia znacząco przewyższał zapotrzebowanie pracodawcy i konieczne stało się dostosowanie poziomu zatrudnienia do aktualnej sytuacji rynkowej. Pozwany wskazał, że pismem z dnia 3 lipca 2024 roku pracodawca powiadomił działające u niego Organizacje (...) o zamiarze przeprowadzenia zwolnień grupowych. W związku z powyższym, w celu przeprowadzenia konsultacji odbyły się spotkania mające na celu wypracowania porozumienia określającego zasady postępowania w sprawach dotyczących pracowników objętych zamiarem grupowego zwolnienia, z których to spotkań zostały sporządzone notatki przesłane następnie przedstawicielom organizacji związkowych. Strony nie doszły do porozumienia. Pozwany wskazał, że brak możliwości porozumienia, uzasadniało ustalenie w dniu 14 sierpnia 2024 roku Regulaminu Zwolnień Grupowych w (...) S.A. w restrukturyzacji – Centrala. Nadto pracodawca zawiadomił właściwy Państwowy Urząd Pracy o zamiarze przeprowadzenia zwolnień grupowych w swoich strukturach organizacyjnych.

Strona pozwana wskazała, że Postanowieniem z 25 lipca 2024 roku Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w W., XVII Wydział Gospodarczy otworzył postępowanie sanacyjne w stosunku do (...) S.A. w restrukturyzacji. Zarządca masy sanacyjnej (...) S.A. w restrukturyzacji złożył sędziemu-komisarzowi informację o zamiarze podjęcia doraźnych działań sanacyjnych polegających na przeprowadzeniu zwolnień grupowych. Sąd zarządzeniem z 12 sierpnia 2024 roku zaaprobował i wyraził zgodę na wdrożenie wskazanych w informacji doraźnych działań naprawczych tj. przeprowadzenie zwolnień grupowych.

Pozwany, wobec ograniczenia zadań, na skutek spadku poziomu realizowanych przewozów, zmuszony został dokonać racjonalnych zmian w swojej wewnętrznej strukturze organizacyjnej. Przeprowadzone zmiany restrukturyzacyjne, w tym optymalizacja zatrudnienia w strukturach organizacyjnych pozwanego spowodowały, iż w jednym ze stanowisk pracy, na których zapotrzebowanie na pracę zmniejszyło się w związku z ograniczeniem zadań pracodawcy było stanowisko Zastępcy Głównego Dyspozytora, w ówczesnym Biurze Przewozów. W związku z przeprowadzonymi zmianami organizacyjnymi Biura Nadzorcy Operacyjnego i przejęciem zadań realizowanych do tej pory w pionie dyspozytury przez Wydział Logistyki Przewozów, zajmowane przez Powódkę stanowisko pracy zostało zlikwidowane. W związku z zaistniałymi zmianami powódka została wskazana jako osoba kierowana na nieświadczenie pracy, w trybie art. 54 Ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego (...). Strona pozwana wskazała, że powódka została skierowana na nieświadczenie pracy od dnia 4 czerwca 2024 roku. W związku z tym, iż w okresie nieświadczenia pracy nie zaistniała potrzeba przywrócenia powódki do pracy – w ramach procedury zwolnień grupowych, zarządca masy sanacyjnej pismem z dnia 3 września 2024 roku wypowiedział powódce stosunek pracy. W wypowiedzeniu umowy o pracę, jako przyczynę zakończenia stosunku wskazano redukcję etatów w ramach procesu restrukturyzacji zatrudnienia, mającego na celu zmniejszenie kosztów oraz ograniczenie wydatków pracodawcy związanych z zatrudnieniem, odnosząc się jednocześnie do kryteriów doboru pracowników, określonych w § 4 Regulaminu Zwolnień Grupowych tj. zapotrzebowanie na pracę na danym stanowisku oraz długotrwałe nieświadczenie pracy na zajmowanym stanowisku pracy.

W piśmie procesowym z dnia 2 grudnia 2024 roku pozwany wskazał, że w (...) S.A. w restrukturyzacji – Centrala, spośród 1044 osób zatrudnionych – 61 osób było objętych szczególną ochroną na podstawie art. 32 ustawy o związkach zawodowych, z czego 12 osób zostało zwolnionych w ramach przeprowadzonych zwolnień grupowych.

W piśmie przewodnim strony powodowej z dnia 8 stycznia 2025 roku powódka wskazała, że co do zasady nie kwestionuje, że spółka (...) S.A. miała trudności finansowe, w tym przedstawionych przez nią dokumentów w zakresie analiz finansowych, z tym zastrzeżeniem, iż bez przedstawienia planu restrukturyzacyjnego czy też szczegółowych dokumentów finansowych powódka nie jest w stanie potwierdzić czy też zaprzeczyć prawdziwości danych tam zawartych. Strona powodowa podniosła, że według jej wiedzy, zarządca masy sanacyjnej (...) S.A. w restrukturyzacji, nie czekając na zatwierdzenie przez sędziego-komisarza planu restrukturyzacyjnego, uruchomił procedurę zwolnień grupowych, wydał regulamin zwolnień grupowych – w ramach którego planuje zwolnić 2746 pracowników oraz przystąpił do wręczenia pracownikom (...) S.A. w restrukturyzacji, wypowiedzeń umowy o pracę. W ocenie powódki nie wystąpiły przyczyny uzasadniające wdrożenie zwolnień już na tym etapie. Powódka zwróciła również uwagę, iż pozwany nie udowodnił, iż dobierając pracownika do zwolnienia spośród grupy zawodowej, kierował się obiektywnymi kryteriami wskazanymi w wypowiedzeniu, poprzestając jedynie na wskazaniu ogólnych przyczyn rozwiązania umowy jako trudności finansowych spółki.

W piśmie procesowym z dnia 26 lutego 2025 r. strona pozwana wskazała, że na dzień sporządzenia wskazanego pisma, prace nad przygotowaniem planu restrukturyzacyjnego (...) S.A. w restrukturyzacji nie zostały zakończone, a tym samym plan restrukturyzacyjny nie został zatwierdzony przez sędziego komisarza. Pozwany wskazał, że przeprowadzone zwolnienia grupowe zostały przeprowadzone w ramach doraźnych działań sanacyjnych mających na celu przywrócenie dłużnikowi zdolności wykonywania zobowiązań, a przede wszystkim, w celu zapewnienia bieżącej wypłacalności i zdolności do pokrywania nowopowstałych zobowiązań. Pozwany wskazał, że redukcja zatrudnienia – przed zatwierdzeniem planu restrukturyzacyjnego – była niezbędna, aby móc przeprowadzić dalsze działania sanacyjne.

Na posiedzeniu przygotowawczym 25 czerwca 2025 roku po sprecyzowania stanowiska powódka domagała się:

1)  przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy;

2)  zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Strona pozwana domagała się:

1)  oddalenia powództwa w całości;

2)  zasądzenia od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W piśmie datowanym na dzień 8 stycznia 2025 roku, a które wpłynęło do Sądu 14 lipca 2025 roku pełnomocnik powódki wskazał, że pozwany przeprowadzając proces zwolnień grupowych przed sporządzeniem i wejściem w życie planu restrukturyzacyjnego naruszył art. 317 w zw. z art. 314 ustawy z dnia 15 maja 2015 roku Prawo restrukturyzacyjne (dalej w treści uzasadnienie Prawo restrukturyzacyjne). Zwrócono uwagę, że w planie restrukturyzacyjnym powinny zostać określone zasady zwalniania pracowników, w szczególności powinna być podana liczba pracowników, która takim zwolnieniem zostanie objęta, okres w którym nastąpi takie zwolnienie oraz proponowane kryteria zwalniania pracowników, mienie podlegające zbyciu oraz umowy, od których zarządca zamierza odstąpić. Pełnomocnik powódki zwrócił uwagę, że propozycje restrukturyzacyjne są opiniowane przez radę wierzycieli, ale opinia ta nie ma charakteru wiążącego dla sędziego komisarza. To sędzia komisarz dokonuje oceny planu restrukturyzacyjnego także pod kątem ochrony praw osób trzecich niebędących uczestnikami postępowania restrukturyzacyjnego, a zatem także pod katem ochrony praw pracowników. Pełnomocnik podkreślił, że intencją ustawodawcy przy wprowadzeniu przepisów Prawo restrukturyzacyjne było ustalenie zasad redukcji zatrudnienia w planie restrukturyzacyjnym, który miał być skrupulatnie zweryfikowany przez sędziego komisarza. W ocenie pełnomocnika powoda przeprowadzenie zwolnień grupowych przed zatwierdzeniem planu restrukturyzacyjnego jest naruszeniem art. 317 w zw. z art. 314 Prawa restrukturyzacyjnego.

W „piśmie przewodnim” z dnia 4 sierpnia powódka zmieniła swoje żądanie, domagając się:

1)  zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki kwoty 48 025,98 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 2 listopada 2024 roku do dnia zapłaty.

2)  zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Pismo to zostało doręczonej pozwanemu 14 sierpnia 2025 roku.

W piśmie przygotowawczym z dnia 8 sierpnia 2025 roku pozwany podkreślił, iż dokonywana ocena relacji art. 314 i art. 317 Prawa restrukturyzacyjnego czy też prawidłowości decyzji sędziego-komisarza w postępowaniu przed sądem pracy toczącym się na skutek odwołania konkretnego pracownika od złożonego mu wypowiedzenia mogłaby prowadzić do osłabienia pewności prawa. Strona pozwana wskazała, że uczestnicy obrotu prawnego powinni mieć możliwość przewidywania skutków swoich działań w sposób niebudzący wątpliwości. W ocenie strony pozwanej brak sprzeciwu, a tym bardziej zgoda sędziego komisarza na przeprowadzenie zwolnień grupowych jeszcze przed zatwierdzeniem planu restrukturyzacji wyrażona w formie zarządzenia nie powinny być następnie kwestionowane przez sądy pracy. Jednocześnie pozwany wskazał, że z Centrali (...) spośród planowanych 376 pracowników zostało zwolnionych w ramach programu zwolnień grupowych 175 pracowników.

Postanowieniem z dnia 18 listopada 2024 roku Sąd oddalił wniosek powódki o zabezpieczenie powództwa, uznając, że w sytuacji wszczęcia postępowania sanacyjnego przepis art. 755 ⁵ § 1 k.p.c. nie będzie miał zastosowania, gdyż szczególna ochrona pracowników w okresie trwania postępowania sanacyjnego jest wyłączona. Zażalenie powódki na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem z dnia 5 lutego 2025 roku przez Sąd Okręgowy w Katowicach pod sygn. XI Pz 1/25.

Stan faktyczny w sprawie przedstawiał się następująco:

Powódka pracowała w (...) spółce akcyjnej w Centrali spółki z miejscem świadczenia pracy w K. od 15 kwietnia 2019 roku jako pracownik biurowy na podstawie umowy o pracę na czas określony. Umowa ta została rozwiązana z dniem 29 lutego 2020 roku. W dniu 1 marca 2020 roku powódka z (...) spółką akcyjną – Centrala zawarła nową umowę o pracę na czas określony do dnia 31 grudnia 2020 roku na stanowisku menadżera w Biurze Logistyki Przewozów w K.. W dniu 24 listopada 2020 roku strony zawarły umowę o pracę na czas określony na dalszy okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2021 roku, jednakże z dniem 30 czerwca 2021 roku za porozumieniem stron rozwiązano tą umowę. Powódka faktycznie w dalszym ciągu wykonywała te same czynności pracownicze od dnia 1 lipca 2021 roku na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. W dniu 3 stycznia 2022 roku strony zawarły porozumienie w sprawie zmiany warunków umowy o pracę, na mocy którego powódka została zatrudniona na stanowisku Zastępcy Głównego Dyspozytora w komórce organizacyjnej Biuro Przewozów w K.. Nikt inny nie był zatrudniony na takim stanowisku. Powódka została zwolniona przez pracodawcę od wymogu posiadania 3-letniego doświadczenia zawodowego w specjalności wymaganej na tym stanowisku. W późniejszym czasie warunki pracy powódki nie zmieniły się, wzrastało jedynie jej jednomiesięczne wynagrodzenie i w ostatnim czasie przed rozwiązaniem stosunku pracy wynosiło ono 16008,66 złotych (k.341).

Uchwałą nr 195/2024 z dnia 27 maja 2024 roku Zarząd (...) S.A. podjął decyzję o wdrożeniu z dniem 1 czerwca 2024 roku procedury zwolnień pracowników z obowiązku świadczenia pracy, której celem miało być ograniczenie kosztów i zapewnienie stabilności finansowej spółki. W dniu 3 czerwca 2024 roku powódka otrzymała informację od swojego pracodawcy, że na podstawie art. 54 ustawy z dnia 8 września 2000 roku o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego (...) zostaje zwolniona w okresie od 4 czerwca 2024 roku do 3 czerwca 2025 roku od świadczenia pracy i będzie otrzymywać w miejsce wynagrodzenia za pracę świadczenie socjalne, przy czym będzie zobligowana by stawić się do pracodawcy na każde jego wezwanie, a w okresie kiedy będzie świadczyć pracę otrzyma wynagrodzenie bez prawa za ten okres do świadczenia socjalnego. Powódka odwołała się do pracodawcy od decyzji o zwolnieniu jej od świadczenia pracy, pracodawca jednak w piśmie z dnia 3 czerwca 2024 roku podtrzymał swoją decyzję o zwolnieniu powódki ze świadczenia pracy. Powódka złożyła wniosek o urlop na okres od 1 do 16 sierpni 2024 roku. Pismem z dnia 24 czerwca 2024 roku pracodawca poinformował powódkę, że zmienia swoją decyzję i ustala, że powódka zostaje zwolniona z obowiązku świadczenia pracy w okresie od 4 czerwca do 31 lipca 2024 roku oraz od 17 sierpnia 2024 roku do dnia 3 czerwca 2025 roku.

Uchwałą nr 245/2024 z dnia 3 lipca 2024 roku Zarząd (...) S.A. postanowił o rozpoczęciu z zakładowymi organizacjami związkowymi działającymi w Zakładach i Centrali Spółki konsultacji w sprawie zamiaru przeprowadzenia zwolnień grupowych. Równocześnie w tym samym dniu (...) spółka akcyjna zawiadomiła Urząd Pracy m.st. W. oraz Zakładowe Organizacje Związkowe działające w (...) S.A.- Centrala, że zamierza przeprowadzić zwolnienia grupowe w oparciu o przepisy ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami warunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. W kolejnych dniach prowadzono konsultacje ze stroną związkową w tym zakresie (k. 173-182)

W stosunku do (...) spółka akcyjna w W. postanowieniem Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawa w Warszawie z dnia 25 lipca 2024 roku o sygn. WA1M/GR/36/2024 (k. 157-159) otwarto postępowanie sanacyjne, a zatem od tego dnia spółka pozostaje w restrukturyzacji. Na zarządcę została wybrana I. P., a na podstawie art. 288 ust 3 Prawa restrukturyzacyjnego zezwolono dłużnikowi na wykonywanie zarządu nad całością przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu. Postanowienie to nie zostało zaskarżone i stało się prawomocne z dniem 27 sierpnia 2024 roku (k. 161).

W dniu 9 sierpnia 2024 roku zarządca masy sanacyjnej I. P. poinformowała sędziego komisarza w trybie art. 317 Prawa restrukturyzacyjnego, że zamierza przeprowadzić zwolnienia grupowe obejmujące do 30% zatrudnionych, ale nie więcej niż 4142 pracowników w różnych grupach zawodowych (k. 164-168). Z pisma wynikało, że w ramach (...) S.A. w restrukturyzacji działa ośmiu pracodawców, tj. Centralny Zakład Spółki w W., (...) Zakład Spółki we W., Południowy Zakład Spółki w K., Północny Zakład Spółki w G., (...) Zakład Spółki w T., Wschodni Zakład Spółki w L., Zachodni Zakład Spółki w P. oraz Centrala w W.. W piśmie wskazano, że redukcja zatrudnienia jest niezbędna, aby móc przeprowadzić dalsze działania sanacyjne i zapewnić dłużnikowi zdolność do bieżących zobowiązań. Cel długofalowy spółki to podniesienie efektywności biznesowej, a także odbudowanie konkurencyjności dłużnika na rynku przewozów towarowych. W piśmie wyjaśniono też jakie działania przeprowadzono jeszcze przed otwarciem postępowania sanacyjnego w celu przeprowadzenia zwolnień grupowych i wyjaśniono na jakich zasadach mają one się odbyć. Pismo zawiera również uzasadnienie zastosowania środka restrukturyzacyjnego w postaci redukcji zatrudnienia przed zatwierdzeniem planu restrukturyzacyjnego. W zarządzeniu z dnia 12 sierpnia 2024 roku (k. 170) sędzia komisarz podał, że w jego ocenie brak jest podstaw do zakazania zarządcy podjęcia opisanych w jego piśmie działań i czynności, w związku z czym zarządca może przejść do ich wykonywania (wdrożenia). 14 sierpnia 2024 roku zarządca masy sanacyjnej I. P. wydała Regulamin Zwolnień Grupowych w (...) S.A. w restrukturyzacji – Centrala, gdzie w §§ 2, 3 i 4 określono grupy zawodowe i liczbę pracowników objętych zwolnieniami, okres i kolejność przeprowadzenia zwolnienia grupowego i kryteria doboru pracowników do zwolnienia (k.185-86). W tym samym dniu zawiadomiono Urząd Pracy m.st. W. o przyjętych ustaleniach dotyczących grupowego zwolnienia w oparciu o przepisy ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiazywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (k.183-184)

W dniu 9 września 2024 roku powódce wręczono oświadczenie z dnia 3 września 2024 roku o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, skracając jednak okres tego wypowiedzenia do 1 miesiąca na podstawie art. 36 ¹§ 1 kodeksu pracy. W uzasadnieniu oświadczenia podniesiono, że wypowiedzenie umowy następuje z przyczyn niedotyczących pracownika w związku z otwarciem w stosunku do pracodawcy postępowania restrukturyzacyjnego. Jak wskazano przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę jest znaczny spadek przewozów kolejowych, powodujący obniżenie wpływów i utrzymującą się tendencję dalszego ich obniżania w stosunku do roku ubiegłego, co jest równoznaczne z wystąpieniem trudności finansowych oraz ograniczeniem zadań w (...) S.A. W związku z czym pracodawca podjął decyzję o redukcji etatów w związku z zajmowanym przez powódkę stanowiskiem Zastępcy Głównego Dyspozytora, w ramach realizacji procesu restrukturyzacji zatrudnienia. W oświadczeniu wskazano, że kryteria doboru pracowników do zwolnienia zostały wskazane w § 4 Regulaminu zwolnień grupowych, tj. zapotrzebowanie na pracę na danym stanowisku, długotrwałe nieświadczenie pracy na wskazanym stanowisku.

Stan faktyczny w sprawie był bezsporny i został ustalony w oparciu o dowody z niekwestionowanych przez żadną ze stron dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i aktach osobowych powódki oraz na podstawie zgodnych twierdzeń obydwu stron. Spór w niniejszej sprawie nie koncentrował się wokół faktów, ale wokół prawa – czy pozwany miał prawo dokonać zwolnień grupowych pracowników już po wszczęciu postępowania sanacyjnego, lecz przed zatwierdzeniem planu restrukturyzacyjnego. To zagadnienie prawne nie było dotąd przedmiotem orzecznictwa, a ma doniosłe znaczenie prawne nie tylko w kontekście niniejszej sprawy, lecz także w ogóle w analogicznym układzie faktyczno-prawnym dotyczących wszystkich pracowników (...) S.A. w restrukturyzacji, z którymi rozwiązano umowy o pracę w ramach zwolnień grupowych przed zatwierdzeniem planu restrukturyzacji, który przekazano sędziemu komisarzowi w dniu 30 czerwca 2025 roku. W niniejszym postępowaniu należało udzielić odpowiedzi na pytanie czy dopuszczalnym jest, aby czynność przeprowadzenia zwolnień grupowych uznać za „działanie mające na celu przywrócenie dłużnikowi zdolności wykonywania zobowiązań, których nie podjęcie istotnie utrudniłoby możliwość osiągnięcia celu postępowania sanacyjnego”, o których to działaniach mowa w art. 317 Prawa restrukturyzacyjnego, a które mogą być podejmowane przez zarządcę masy sanacyjnej pod warunkiem, że w terminie 3 dni od dnia zawiadomienia sędzia komisarz nie zabroni ich podjęcia. Oznacza to, że należy zbadać wzajemną relację przepisów art. 314 i 317 Prawa restrukturyzacyjnego.

Sąd zważył co następuje:

Zgodnie z art. 45 § 1 k.p. w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.

Powództwo A. Z. o odszkodowanie zasługiwało na uwzględnienie w całości, albowiem zarządca masy sanacyjnej dokonując zwolnień grupowych pracowników naruszył art. 314 Prawa restrukturyzacyjnego, który wskazuje, że jeżeli w postępowaniu sanacyjnym przewiduje się redukcję zatrudnienia to w planie restrukturyzacyjnym wskazuje się zasady zwalniania pracowników, w szczególności liczbę pracowników objętych zamiarem zwolnienia, okres, w którym nastąpi takie zwolnienie, oraz proponowane kryteria zwalniania pracowników, mienie podlegające zbyciu oraz umowy, od których zarządca zamierza odstąpić. W niniejszej sprawie zwolnień grupowych dokonano jeszcze przed przekazaniem planu restrukturyzacyjnego sędziemu komisarzowi, a zasady zwalniania pracowników, w tym liczbę pracowników objętych zamiarem zwolnienia, okres, w którym nastąpi takie zwolnienie miało nastąpić oraz proponowane kryteria zwalniania pracowników wskazano w wydanym przez zarządcę masy sanacyjnej Regulaminie zwolnień grupowych w (...) S.A. w restrukturyzacji – Centrala (por. § 2, 3, 4 tego regulaminu), który to regulamin nie został poddany ocenie sędziego komisarza. W ocenie Sądu działanie zarządcy masy sanacyjnej stanowiło obejście prawa, że to sędzia komisarz przed dokonaniem zatwierdzenia planu restrukturyzacyjnego ocenia czy przyjęte warunki zwolnień grupowych odpowiadają celowi prowadzonej restrukturyzacji.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie ma możliwości wdrożenia w postępowaniu sanacyjnym zwolnień grupowych przed zatwierdzeniem planu restrukturyzacyjnego przez sędziego komisarza. Za taką interpretacją przepisów prawa przemawiają poniżej zaprezentowane argumenty.

Po pierwsze Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że od momentu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego żaden pracownik nie korzysta ze szczególnej ochrony przed zwolnieniem. Innymi słowy z każdym pracownikiem może zostać rozwiązana umowa o pracę bez konieczności ustalenia np. czy pracownik jest tzw. działaczem związkowym, czy jest w wieku przedemerytalnym itp. Szczegółowo zagadnienie to zostało omówione w uzasadnieniu postanowienia tut. Sądu z dnia 18 listopada 2024 roku. W tym zakresie stanowisko Sądu jest niezmienne. Postepowanie sanacyjne jest postępowaniem o wszczęciu którego decyduje Sąd i jest jedynym z czterech rodzajów restrukturyzacji, które najgłębiej ingeruje w strefę zarządzania przedsiębiorstwem, a przy tym jedyne, które daje pozasądowemu organowi, czyli zarządcy masy sanacyjnej, tak daleko idące uprawnienia, by realizować cel postępowania wskazany w art. 3 Prawa restrukturyzacyjnego, tj. uniknięcia ogłoszenia upadłości dłużnika. Zarządca wykonujący obowiązki i uprawnienia pracodawcy musi dbać przede wszystkim o interesy pracodawcy, tak by w przyszłości ograniczyć zadłużenie przedsiębiorstwa i by docelowo jego funkcjonowanie na zasadach rynkowych było w ogóle możliwe. Zwykle oznacza to de facto ochronę tylko części miejsc pracy, gdyż bez podjęcia działań sanacyjnych zadłużone przedsiębiorstwo musiałoby upaść. Tym samym nie jest istotny interes poszczególnych pracowników, lecz podjęcie działań, w tym radyklanych zmierzających do ograniczenia zatrudnienia, bez obostrzeń wynikających z kodeksu pracy. Prowadzenie restrukturyzacji przy pełnym stosowaniu ograniczeń wynikających z kodeksu pracy zwykle nie byłoby możliwe, stąd też wolą ustawodawcy w ocenie Sądu było to, by w przypadku wszczęcia wobec przedsiębiorcy postępowania sanacyjnego dać zarządcy pełną swobodę w podejmowaniu działań naprawczych, lecz działania te muszą podlegać realnej, a nie tylko pozornej kontroli Sądu. Oczywiście w ramach czynności zwykłego zarządu zarządca może rozwiązać umowę o pracę z pracownikiem, lecz w przypadku jeżeli chce dokonać masowych tzw. grupowych zwolnień pracowników, tj. redukcji zatrudnienia może to uczynić tylko i wyłącznie pod ścisłym nadzorem sędziego komisarza w planie restrukturyzacyjnym. Inna interpretacja mogłaby prowadzić de facto do „pozbycia się” wszystkich pracowników spółki będącej w restrukturyzacji, gdyż wyłączona byłaby jakakolwiek ochrona tych pracowników. Ochronę pracowników przed bezpodstawnymi i zbędnymi w kontekście celów restrukturyzacji spółki zwolnieniami z pracy sprawuje sędzia komisarz, który przed zatwierdzeniem planu restrukturyzacyjnego może wydać zakaz wdrażania niektórych działań przewidzianych w planie restrukturyzacyjnym oraz nakazać realizację innych działań, biorąc pod uwagę prawa osób trzecich niebędących uczestnikami postępowania, a zatem m.in. pracowników (por. art. 315 Prawa restrukturyzacyjnego). Pracownik spółki w stosunku do której otwarto postępowanie sanacyjne nie podlega indywidualnej szczególnej ochronie, lecz prawo chroni go przed arbitralnym rozwiązaniem umowy o pracę w sytuacji gdy jest to nieuzasadnienie. W przypadku rozwiązania umowy o pracę poza procedurą zwolnień grupowych taką ochronę zapewnia art. 45 k.p., który w przypadku, gdy z pracownikiem zostanie rozwiązana umowa w sposób formalnie zgodny z prawem, lecz nieuzasadniony przewiduje możliwość przywrócenia pracownika do pracy albo przyznania odszkodowania. W sytuacji, gdy elementem restrukturyzacji spółki jest redukcja zatrudnienia zasady zwalniania pracowników , w tym liczba pracowników objętych zamiarem zwolnienia, okres, w którym takie zwolnienie ma nastąpić oraz proponowane kryteria zwalniania pracowników musi obligatoryjnie określać plan restrukturyzacyjny. Wówczas pracownik jest chroniony podwójnie – po pierwsze przez sędziego komisarza, który przed zatwierdzeniem tego planu weryfikuje jego prawidłowość i może zakazać zwolnienia jakiejś grupy pracowników, a dodatkowo już po złożeniu oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę pracownik może wystąpić do Sądu o zbadanie zasadności wypowiedzenia, w tym czy rzeczywiście jest osobą, której zwolnienie jest dopuszczalne w światle ustalonych w planie restrukturyzacji zasad zwalniania pracowników, w tym kryteriów doboru pracowników do zwolnienia. Indywidualnej weryfikacji dokonuje wówczas Sąd pracy także w trybie art. 45 k.p.

Po drugie niedopuszczalnym i nieuzasadnionym jest twierdzenie, że zarządca masy sanacyjnej może dokonać redukcji zatrudnienia w trybie art. 317 Prawa restrukturyzacyjnego, tj. w ramach działań zmierzających do przywrócenia dłużnikowi zdolności regulowania zobowiązań. Uznanie, że wystarczające jest, aby sędzia komisarz został jedynie poinformowany o zamiarze dokonania zwolnień grupowych przez zarządcę masy sanacyjnej stoi w całkowitej sprzeczności z wolą ustawodawcy, aby redukcja zatrudnienia związana z restrukturyzacją została objęta planem restrukturyzacyjnym. W jakim celu ustawodawca miałby wprowadzać przepis art. 314 Prawa restrukturyzacyjnego jeżeli redukcja zatrudnienia i to w postaci zwolnień grupowych pracowników byłaby dopuszczalna także bez wnikliwej kontroli sędziego komisarza dokonanej przed zatwierdzeniem tego planu?

Nie można tracić przy tym z pola widzenia, że w trybie art. 317 Prawa restrukturyzacyjnego można dokonać takich działań, których zasadność i zgodność z prawem byłaby możliwa do oceny przez sędziego – komisarza w bardzo krótkim 3-dniowym terminie. Przygotowanie zasad na jakich ma się opierać redukcja zatrudnienia w restrukturyzowanej spółce, ustalenie kryteriów doboru pracowników do zwolnienia to niewątpliwe proces wymagający skompilowanych analiz nie tylko stanu kadr, lecz także pod kątem biznesowym – jakie grupy pracowników będą potrzebne by utrzymanie działalności restrukturyzowanej spółki było rentowne i w konsekwencji nie dopuścić do jej upadłości. Dokonanie oceny prawidłowości decyzji zarządcy masy sanacyjnej o sposobie przeprowadzenia zwolnień grupowych w spółce z całą pewnością nie jest możliwe do weryfikacji w trzy dni. Ustawodawca nie przewidział żadnej możliwości kontroli braku sprzeciwu (zakazu) sędziego komisarza na podjęcie działań, o których informuje zarządca. Pracownik, który ma zostać objęty zwolnieniem grupowym nie jest nawet o tym informowany i nie ma możliwości sądowej kontroli postępowania sędziego komisarza. Absurdalne byłoby twierdzenie, że jeżeli sędzia komisarz nie sprzeciwi się działaniom zarządcy masy sanacyjnej, o której ten poinformował albo spóźni się z wydaniem zakazu podjęcia określonych działań przez zarządcę, działania te zostają zalegalizowane i są dopuszczalne. Taka interpretacja przepisów prowadzi do pozbawienia realnej ochrony pracowników przed masową redukcją zatrudnienia w restrukturyzowanej spółce. Jeżeli zarządca masy sanacyjnej informuje sędziego komisarza o działaniach, które nie mają na celu przywrócenia dłużnikowi zdolności do wykonywania zobowiązań albo są to tego typu działania, ale rzeczowa ocena tych działań nie jest możliwa w terminie 3 dni, należy uznać, że przepis art. 317 Prawa restrukturyzacyjnego nie będzie mieć zastosowania. Przyjmując, że istotnym elementem tego przepisu jest jedynie ustalenie, że mamy do czynienia z działaniami, które mają na celu przywrócenia dłużnikowi zdolności do wykonywania zobowiązań (a temu zwykle będzie służyć redukcja zatrudnienia) bez względu na cel tego przepisu, prowadziłoby nas do nieakceptowanych wniosków, że sędzia komisarz ma poddać ocenie każde zamierzone działanie zarządcy sanacyjnego, o których ten ostatni poinformował, bez względu na to, czy z punktu widzenia zasad logicznego rozumowania ich rzetelna weryfikacja w terminie 3 dni jest, czy nie jest możliwa. Dlatego w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę zasady ustalenia redukcji zatrudnienia w restrukturyzowanym przedsiębiorstwie nigdy nie mogą być dokonywane samodzielnie przez zarządcę masy sanacyjnej w trybie art. 317 Prawa restrukturyzacyjnego, gdyż ich rzetelna kontrola w terminie 3 dni przez sędziego komisarza jest niewykonalna. Zarządca masy sanacyjnej nie ma tu wyboru czy zwolnień grupowych dokonać w oparciu o plan restrukturyzacyjny sporządzony w trybie art. 317 Prawa restrukturyzacyjnego, czy też w trybie art. 314 Prawa restrukturyzacyjnego z pominięciem przygotowania planu restrukturyzacyjnego. W przypadku gdy zarządca masy sanacyjnej dokonuje wypowiedzeń umów o pracę bez sporządzania planu restrukturyzacyjnego to zawsze narusza przepis art. 317 Prawa restrukturyzacyjnego, co w konsekwencji skutkuje niezgodnym z prawem wypowiedzeniem umowy o pracę. Nadmienić należy, że sędzia komisarz w niniejszej sprawie wydając w dniu 12 sierpnia 2024 roku zarządzenie de facto zezwalające na wdrożenie zwolnień grupowych nie dysponował nawet Regulaminem przeprowadzenia tych zwolnień, który to dokument powstał później – w dniu 14 sierpnia 2024 roku. Ponadto zasady racjonalnego rozumowania wskazują, że nie byłoby możliwe dokonanie oceny zasadności zwolnień grupowych u 8 pracodawców działających w (...) S.A. w terminie 3 dni. Weryfikacja prawidłowości zasadności działań zarządcy masy sanacyjnej przez sędziego komisarza jawi się w tym wypadku jako całkowicie fikcyjna i nie buduje zaufania obywateli do państwa i sądu. O tym, że decyzja o skali dokonania zwolnień grupowych przez zarządcę masy sanacyjnej w Regulaminie zwolnień grupowych z dnia 14 sierpnia 2024 roku była zbyt pochopna świadczy chociażby fakt, że z planowanych do zwolnienia 376 pracowników Centrali (...) zwolniono tylko 175 pracowników. Dlaczego powódka nie znalazła się wśród pracowników, którzy zachowali stanowiska pracy tego nie wyjaśniono.

Konkludując, uznać należałoby, że intencją prawodawcy było, aby redukcja zatrudnienia była możliwa jedynie po sporządzeniu i zatwierdzeniu planu restrukturyzacyjnego. Odmienna interpretacja, a więc zezwolenie na praktykę redukowania zatrudnienia w trybie art. 317 Prawa restrukturyzacyjnego mogłaby prowadzić do pozbawienia art. 314 Prawa restrukturyzacyjnego jego funkcji ochronnej. W/w przepisy regulują odmienne sytuacje i w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę w sytuacji gdy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 317 Prawa restrukturyzacyjnego – stosowanie art. 314 Prawa restrukturyzacyjnego jest niedopuszczalne.

Skoro zarządca masy sanacyjnej chciał dokonać zwolnień grupowych w ramach restrukturyzacji spółki zobligowany był do ujęcia w planie restrukturyzacyjnym swoich zamierzeń. W niniejszej sprawie tego nie uczyniono, albowiem plan restrukturyzacyjny został przekazany sędziemu komisarzowi dopiero 30 czerwca 2025 roku, a zatem na ok. 10 miesięcy po wypowiedzeniu umowy o pracę powódce. Usprawiedliwieniem działań zarządcy masy sanacyjnej z całą pewnością nie jest przedłużająca się procedura sporządzenia planu restrukturyzacyjnego. Zasadą jest, że plan restrukturyzacji powinien zostać przekazany sędziemu komisarzowi w terminie 30 dni od dnia otwarcia postepowania sanacyjnego. W uzasadnionych wypadkach termin do sporządzenia takiego planu może zostać wydłużony do 3 miesięcy (por. art. 313 Prawa restrukturyzacyjnego). Faktem jest, że w niniejszej sprawie terminy te nie zostały dochowane, lecz nie oznacza to, że zarządca masy sanacyjnej jest uprawniony do przeprowadzenia procedury zwolnień grupowych w ten sposób, że samodzielnie sporządzi regulamin zwolnień grupowych, o czym tylko poinformuje sędziego komisarza. Przepisy Prawa restrukturyzacyjnego powinny być bezwzględnie przestrzegane.

Z powodu naruszenia art. 314 Prawa restrukturyzacyjnego, tj. przeprowadzenia zwolnień grupowych z pominięciem przedstawienia sędziemu komisarzowi planu restrukturyzacyjnego należy uznać, że wypowiedzenie umowy o pracę powódki było niezgodne z przepisami i powódce z tego tytułu należy się odszkodowanie.

Na marginesie nadmienić jedynie należy, że zarządca masy sanacyjnej wydając oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę powódki zdaje się nie zauważać, że powódka była jedynym pracownikiem wykonującym pracę na stanowisku Zastępcy Głównego Dyspozytora Biura Przewozów w K.. Jej stanowisko zostało zlikwidowane w ramach redukcji etatów. Wskazywanie zatem w tym wypadku kryteriów doboru tego pracownika do zwolnienia jest całkowicie zbędne i wskazuje, że działania zarządcy masy sanacyjnej są podejmowane automatycznie bez głębszej refleksji. Przyjmowanie kryteriów doboru pracowników do zwolnienia ma sens jedynie wówczas, gdy co najmniej 2 pracowników zajmuje takie samo stanowisko, a tylko jeden z nich otrzyma oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem. Z taką sytuacją nie mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 47 ¹ k.p. odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 k.p., przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. W świetle powyższego powódce przysługiwało odszkodowanie w kwocie wynagrodzenia za okres trzech miesięcy, albowiem tyle wynosił okres wypowiedzenia powódce umowy o pracę (art. 36 § 1 pkt 3 k.p.). Co do wysokości tego odszkodowania nie było sporu, tym samym w punkcie 1 wyroku Sąd zasądził na rzecz powódki odszkodowanie w wysokości 48025,98 złotych. O odsetkach Sąd orzekł na mocy art. 481 k.c. w zw. z art. 300 k.p. uznając, iż pozwany pozostaje w opóźnieniu z zapłatą zasądzonej wyrokiem kwoty od dnia następnego po doręczeniu jej odpisu pisma z dnia 4 sierpnia 2025 roku zmieniającego żądanie co nastąpiło w dniu 14 sierpnia 2025 r. (potwierdzenie odbioru k. 332) albowiem w tym dniu pozwana po raz pierwszy dowiedziała się o żądaniu powódki. W pozostałym zakresie co do odsetek powództwo oddalono w punkcie 2 wyroku.

Sąd orzekł o rygorze natychmiastowej wykonalności w punkcie 3 wyroku na zasadzie art. 477 ² § 1 k.p.c., nadając go co do kwoty 16008,66 zł stanowiącej równowartość pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia zasadniczego powódki na dzień rozwiązania stosunku pracy stron. (k. 341)

Koszty postępowania zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. ponosi strona, która przegrała proces. W tym wypadku jest to pozwany zarządca masy sanacyjnej, który powinien je ponieść w całości, a strona powodowa nie może ponosić żadnych kosztów skoro wygrała proces w całości. Biorąc jednak pod uwagę, że powódka przegrała postępowanie wpadkowe o zabezpieczenie powództwa, Sąd uznał, że obciążenie pozwanej w tym zakresie kosztami zastępstwa procesowego strony powodowej byłoby niesprawiedliwe i w punkcie 5 wyroku odstąpił od obciążania pozwanej tymi kosztami na podstawie art. 102 k.p.c.

Powódka wygrała sprawę w 100%, zatem zasadne było obciążenie pozwanej kosztami zastępstwa procesowego powódki w całości, co wyrażono w punkcie 4 wyroku. Na koszty zastępstwa składała się kwota wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 360,00 zł ustalona na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. O odsetkach od kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Sąd w punkcie 6 wyroku nakazał pobrać od strony pozwanej 2402,00 złotych tytułem opłaty, od pozwu, od której uiszczenia powódka była zwolniona. Kwotę tę ustalono jako 5% wartości przedmiotu sporu wynikającej z pisma procesowego powódki z dnia 4 sierpnia 2025 roku - zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Sędzia Magdalena Niemiec